Dziś w autobusie zobaczyłam człowieka. Siedział, spał, ubrany był na szaro. Chciałam go pomalować kredkami, sprayem na złoto, tak ozłocić chociaż trochę, ale bałam się że obudzę go kiedy zbyt mocno przycisnę kredkę do kurtki, albo psiknę nad uchem farbą. I tak do samych Katowic myślałam, czy nie wyciągnąć z torby sprzętu i nie przerobić kolesia. W paski mu czapkę zrobić, każdy szew w innym kolorze, czerwony, zielony, żółty. Mankiety w kropki, plecy pomarańczowe, jak panowie z robót drogowych. Żeby jego kurtka była jak jego sny. Wysiadłam, a on dalej siedział i głowę o szybę opierał. Wieczorem zobaczyłam go w bramie. Leżącego na wznak, jak ten człowiek witruwiański. Cały siny i pobity. Wokół zebrało się mnóstwo ludzi, w końcu jakaś dziewczyna dotknęła go w rękę i zapytała czy wszystko w porządku. W sumie czemu nie zapytała czy wszystko GRA?! No więc koleś do niej że 'aaaaa…', znaczy że nie gra. Potem ktoś zadzwonił, ktoś krzyknął, ktoś poszedł i przyjechała karetka. I zabrali go, takiego zwykłego, ś p i ą c e g o, sinego, jak kurtka, czapka i plecak. I był jeszcze bardziej szary niż przedtem.
Mogłam go pomalować.

Mogłam mu chociaż coś przykleić do rękawa.